Vietnam - Verhalen & Informatie >> Verhalen >> Dieperik onderweg

Met vallen en opstaan
Het leven in Vietnam gaat gewoon door, maar veel zal ik daar niet van merken. Ik ben weer terug in Nederland en probeer met vallen en opstaan mijn draai te vinden. Dat is geen gemakkelijk opgave als je 20 graden op de temperatuur moet inleveren. Terwijl iedereen om mij heen al begint te zweten van een koele 22 graden, trek ik nog maar een extra trui aan. Wanneer ik echt tot op het bot verkleumd ben, steek ik de kachel voor een paar uurtjes aan. De jetlag is inmiddels overwonnen, maar mijn thermostaat is nog flink ontregeld.

Aanstaande maandag begin ik weer aan mijn reguliere kantoorbaan. Ik heb het getroffen, mijn oude opdrachtgever heeft mij weer ingehuurd en is tevreden met mijn 30-urige beschikbaarheid. Langer ben ik echt niet tussen vier muren te vangen. Het kost mij geen enkele moeite hard te werken, iedere dag van de week, zes weken achter elkaar, maar die verdraagzaamheid hangt wel samen met de aard van het werk. Het werk van een reisleider is nu eenmaal niet te vergelijken met het werk van iemand op kantoor.

Een reisleider heeft zijn blik naarbuiten gericht. Hij observeert zijn omgeving en giet zijn indrukken in verhalen of speelt direct op dwingende situaties in. Iemand op kantoor analyseert gegevens binnen een abstract stramien en vertaalt dat in een even abstracte output. Een reisleider speelt direct op zijn omgeving in, moet improviseren en is in die zin creatief. Iemand op kantoor probeert verrassingen uit te sluiten, implementeert de huisstijl en regels van het bedrijf of de organisatie en heeft zodoende nauwelijks iets persoonlijks in te brengen. Alleen de dienstverlenende instelling komt overeen. En dat is een voorwaarde die voor beide beroepen even zwaar telt.

Ik verenig beide karakters, maar de balans is de laatste jaren aan het verschuiven. Kon ik eerst voor het een noch voor het ander kiezen, inmiddels koester ik een heimelijke voorkeur. Ik geef er nog niet voor de volle honderd procent gehoor aan, maar eigenlijk zou ik liever... Maar voordat ik knopen doorhak en schepen achter mij verbrand eerst weer eens proberen te wennen aan Nederland. Misschien lukt het dit keer.